¬ Ενορία Ζωοδόχου Πηγής  ¬ Γύρω από τη λίμνη   ¬ Η βόρεια πλευρά   ¬ Ορθοπλαγιά Γκιώνας 

 

 

 


 

Ενορία Ζωοδόχου Πηγής


Η ενορία με τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα, ιδρύθηκε το 1833. Έως τότε το εκκλησιαστικό διοικητικό σύστημα είχε το Λιδωρίκι έδρα Επισκόπου (Δεσπότη), ο οποίος εμφανίζεται στους καταλόγους των Επισκοπών της Μητροπόλεως Λαρίσης από τον 8ο-9ο αιώνα. Η χιλιόχρονη ιστορία της Επισκοπής σταματά με το νόμο του Όθωνα το 1833, όπως και σε άλλες περιπτώσεις, αφού συνενώθηκε με την Επισκοπή Σαλώνων και δημιουργήθηκε η Επισκοπή Φωκίδος. Έτσι η έδρα της Επισκοπής μετατρέπεται σε ενορία και με την επωνυμία του Αγίου Γεωργίου, διότι ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου είναι κτίσμα της ίδιας εποχής. Η ανάπτυξη του Λιδωρικίου είχε ως αποτέλεσμα το 1868 να ξεκινήσει η ανέγερση ενός νέου και μεγαλύτερου Ιερού Ναού, της ζωοδόχου Πηγής.

Ο νέος Ενοριακός Ιερός Ναός έχει το ρυθμό της τρίκλητης Βασιλικής μόνο εσωτερικά και αργότερα προστέθηκε ο τρούλος, όπως και ο πρόναος. Ο συνδυασμός αυτός δίνει το ρυθμό της Βασιλικής μετά τρούλου που θυμίζει Βυζαντινό Ναό. Μεγαλόπρεπο είναι το κωδωνοστάσιο που είναι χαρακτηριστικό για την ομορφιά του, αφού είναι πετρόκτιστο και χρονολογείται από τις αρχές του περασμένου αιώνα. Σε αυτό είναι τοποθετημένο και το ρολόι της πόλεος που δείχνει την ώρα αρκετά μακριά όπως και οι κτύποι της παλιάς καμπάνας εδώ και 70 χρόνια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το γραφείο του Ναού είναι συγχρόνως και Ενοριακό Μουσείο που φιλοξενεί ότι παλαιό υπήρχε στον Ιερό Ναό, αλλά και κάθε τι που είναι συνδεδεμένο με την Ενορία. Ο Ναός πανηγυρίζει 2 φορές το χρόνο: της Ζωοδόχου Πηγής και του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, γιατί έχει τεμάχιο από το λείψανο του Αγίου.