Ιστορία Εκτύπωση
 

 

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ - ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

Κατά τα βυζαντινά χρόνια, φαίνεται από την ονομασία του, οτι αναπτύχθηκε το Λιδωρίκι, που αναφέρεται σαν έδρα επισκοπής από το Λέοντα το Σοφό (886-912). Το 1204 και μετά έχουμε την κατάληψη της περιοχής από τους Φράγκους και το 1319 από τους Καταλάνους. Το 1393 ήρθαν οι Τούρκοι, που για ένα διάστημα εκδιώχτηκαν από το Δεσπότη του Μυστρά Θ. Παλαιολόγο. Κατά το 1404 τα Σάλωνα, Λιδωρίκι, Γαλαξίδι και η γύρω περιοχή πουλήθηκαν από το Θ.Παλαιολόγο στους Ιππότες του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ, που είχαν έδρα τη Ρόδο.Οι Έλληνες δε το δέχτηκαν αυτό και εξεγέρθηκαν, με αποτέλεσμα να απαλλαγούν από τους Τούρκους και τους Ιππότες. Επί Μουράτ Β' οι Τούρκοι επανέρχονται στη Στερεά Ελλάδα (1445), αλλά οι Λιδωρικιώτες και οι Έλληνες της γύρω περιοχής τους νίκησαν κοντά στην Υπατή, με αρχηγό το διοικητή της Βοστίτσης (Αιγίου) Κων.Κατακουζηνό. Ο Κατακουζηνός οχύρωσε τότε καλά το Λιδωρίκι και διόρισε διοικητή του υον Ι.Καβασίλα, που κυβέρνησε την περιοχή στο όνομα του Δεσπότη του Μυστρά Κων.Παλαιολόγου.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, ο Μωάμεθ ο Β' έδωσε το Λιδωρίκι σαν τιμάριο στον Έλληνα στρατιωτικό αξιωματούχο Δημήτριο Ασάνη. Δύο χρόνια αργότερα, το 1456, εξεγείρονται οι Λιδωρικιώτες εναντίον των Τούρκων, αλλά τελικά υποτάχτηκαν σ'αυτούς. Είναι η πρώτη εξέγερση των Ελλήνων κατά των Τούρκων που αναφέρεται.

Από τότε επικρατεί σιγή στην ιστορία της περιοχής, μέχρι το 1536, οπότε το Λιδωρίκι με την περιοχή του αναγνωρίστηκε σαν ένα από τα 15 καπετανάτα της Ρούμελης. Στο αρματολίκι Λιδωρικίου γίνοταν κάποια ειδική μεταχείριση όπως στα χωριά του Πηλίου, στη Χίο κλπ. Με τη νομιμοποίηση του καπετανάτου αυτού ως αρματολικίου, η περιοχή του Λιδωρικίου αποβαίνει το προπύργιο και η ακρόπολη του αρματολισμού, μέχρι το 1821.

Στα 1580 τρομερός σεισμός συγκλόνισε την περιοχή και προξένησε ανυπολόγιστες καταστροφές.

Περί τα τέλη του 17ου αιώνα εκδηλώνεται η δράση του οπλαρχηγού της περιοχής Κούρμα, που συνεργάστηκε με το Μοροζίνη στον τουρκοενετικό πόλεμο του 1685. Ο Κούρμας ελευθέρωσε το Λιδωρίκι (1687), το οποίο έγινε η έδρα του στρατοπέδου των αρματολών ολοκλήρου της Ρούμελης.Κατά τα έτη 1696-99 η Δωρίδα υποτάχτηκε και πάλι στην Πύλη. Τότε, πολλοί από τους κατοίκους της πέρασαν στην Πελοπόννησο, που βρίσκοταν υπό Ενετική κυριαρχία.

Μετά το 1770, έδρασε στην περιοχή ο Βουνιχωριώτης αρματολός Βλαχοθανάσης, που συνεργάστηκε με το Γ.Ανδρούτσο, πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου και μαζί προξένησαν μεγάλες καταστροφές στους Τούρκους(στον Παρνασσό, στη Γκιώνα και στα Βαρδούσια). Από δημοτικά τραγούδια που σώθηκαν, μαθαίνουμε για τις μάχες τους στο Μαλανδρίνο και τις Καρούτες.

Στη συνέχεια εμφανίζονται οι αρματολοί Γιαννούλης και Τσαμ Καλόγηρος. Από το 1805, η Δωρίδα περιήλθε στη δικαιοδοσία του Αλή Πασά. Κατά την τουρκοκρατία, το Λιδωρίκι και το Μαλανδρίνο ήταν έδρες Μουτεσελλίμη(είδος επάρχου και εισπράκτορα).

Ο Γάλλος Πουκεβίλ, που πέρασε από εδώ στα 1814, αναφέρει οτι ο <<Καζάς>> (διοικητική περιφέρεια) Λιδωρικίου περιελάμβανε 44 χωριά με 1.156 οικογένειες και περίπου 5.800 κατοίκους.   

Κυρίαρχη μορφή στα γεγονότα που οδήγησαν στην εξέγερση-επανάσταση εναντίον των Τούρκων το 1821 στην περιοχή Λιδωρικίου αποτέλεσε ο αρματολός Δήμος Σκαλτσάς, πρωτοπαλίκαρο των Κοντογιανναίων, καταγόμενος από Αρτοτίνα.

Κατόπιν συνεννοήσεως προς τους προκρίτους Αναγνώστη Λιδωρίκη και Παπαγεώργιο Πολίτη, ο Δήμος Σκαλτσάς ύψωσε την 28η Μαρτίου 1821 τη σημαία της Επανάστασης και εισήλθε στο Λιδωρίκι, ενώ ο οπλαρχηγός Θεόδωρος Χαλβατζής με εντολή του Δήμου Σκαλτσά στράφηκε εναντίον των Τούρκων που υπήρχαν στο Μαλανδρίνο. Αυτοί οχυρώθηκαν στα σπίτια του χωριού αντιστεκόμενοι στους Έλληνες επαναστάτες, αλλά μετά από δυο ημέρες παραδόθηκαν σε αυτούς. Από εκεί και έπειτα οι ένοπλοι άνδρες της επαρχίας Λιδωρικίου διέθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του μαχόμενου ελληνισμού και οι Τούρκοι εξέλιπαν πλέον της περιοχής.

Η περιοχή «έθρεψε» στους κόλπους της και άλλους αγωνιστές που πρωτοστάτησαν στον αγώνα του1821 όπως τον Ανδ. Ζαγγανά από το Μαλανδρίνο γνωστό και για τη συμμετοχή του στο πλευρό του Αθ. Διάκου στη μάχη της Αλαμάνας. Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει και για τον στρατηγό Ι. Μακρυγιάννη (1797-1864) που γεννήθηκε στον Άβορο. Ορφανός μετέβη στην Άρτα και μεγάλωσε υπό την κηδεμονία του γραμματικού του Αλί Πασά, Αθ. Λιδωρίκη της γνωστής οικογένειας Λιδορίκη. Ανέπτυξε συγγραφική δραστηριότητα έντονη για την εποχή και το αρχείο του έμεινε γνωστό για την παραστατική αφέλεια της αφηγήσεως.

Τα απομνημονεύματά του έτυχαν τεράστιας αναγνώρισης και η προσφορά του στην ελληνική παιδεία είναι αναμφισβήτητη.

Έντονη είναι η παρουσία και η δράση, την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, των κατοίκων της περιοχής απέναντι στην γερμανική κατοχή. Το Λιδωρίκι κάηκε στις 29/8/1944 από τους Γερμανούς όπως και το Αιγίτιο, η Βραΐλα, η Σκαλούλα και οι Καρούτες αποτελώντας σύμβολα του αγώνα και της αντίστασης στους Γερμανούς εισβολείς.

Ο εμφύλιος πόλεμος της περιόδου 1946-49 προξένησε πολλά δεινά, θύματα και καταστροφές στην Επαρχία μας.


 
Φόρμα Εισόδου
Ανάκτηση Κωδικού
Δεν έχετε λογαριασμό;
Εγγραφή
Έρευνα Απόψεων
Σας αρέσει ο νέος Διαδικτυακός Κόμβος του Δήμου μας;
Εκδηλώσεις
« < Απρίλιος 2011 > »
Δ T Τ Π Π Σ Κ
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 1
 
 
Με τη συνδρομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας» (Γ’ ΚΠΣ)
Έργο συγχρηματοδοτούμενο από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) κατά 80% και από Εθνικούς Πόρους κατά 20%